🦦 Jak Sprawdzić Ciągłość Kabla Antenowego

Za pomocą multimetru możesz sprawdzić ciągłość lub rezystancję. Sonda między odpowiednimi pinami danych: D + z jednej strony do D + z drugiej lub D- do D-. Linie D + / D- to środkowe dwa styki złącza USB. Wystarczy wybrać jeden z jednej strony kabla i przetestować ciągłość obwodu do obu środkowych pinów po drugiej stronie. Rezystancję izolacji należy zmierzyć pomiędzy przewodami czynnymi, a przewodem ochronnym, przyłączonym do układu uziemiającego. Do tego pomiaru przewody czynne można połączyć razem. 1. Dla SELV i PELV ≧ 0,5 MΩ, Upr d.c. 250 V; 2. Do 500 V włącznie, w tym FELV ≧ 1 MΩ, Upr. d.c. 500 V; Spokojnie przedłużaj na wręcz dowolną długość . Pozdrawiam. SP5ANJ teoretycznie masz racje z ta dlugoscia kabla chociaz nie do konca.przynajmniej mi sie tak wydaje.ja bym proponowal kolegom zrobic w ten sposob:podjechac do kogos kto sie zajmuje profesjonalnie strojeniem anten,zakupic kabel (RG58 na lince) i zestroic kabel a potem dopiero Nie bardzo rozumiem co to jest i gdzie jest "drutowe wejście"? Masz na myśli to środkowe? Ono nazywa się: typu "F". Da się podpiąć rozdzielacz do gniazda tam gdzie masz kabel wpięty na zdjęciu jak napisałem wtyczką typu F, kawałkiem kabla antenowego i znowu wtyczką typy F no i z rozdzielacza do TV dalsze 2 wtyczki F czyli w sumie 4 wtyki F Ci potrzebne, kawałek kabla i Testowanie połączenia antenowego. Przed przystąpieniem do testowania połączenia antenowego, upewnij się, że kabel antenowy jest odpowiednio podłączony do anteny i telewizora: Sprawdź, czy kabel nie jest uszkodzony ani pęknięty. Skorzystaj z miernika sygnału, aby sprawdzić jakość i siłę sygnału telewizyjnego. Internet radiowy - długość kabla antenowego Witam, Podczas remontu domu pociągnąłem kabel H155 (ok. 12m) na zewnątrz w miejsce planowanego umiejscowienia anteny. Niestety okazuję się że anten SP5ANJ napisał: Panowie trzymajmy się tematu, którym jest jak wyeliminowac przebicie z kabla antenowego ? Pewno tam nie ma żadnego przebicia a występuje "normalne" napięcie , wynikające z budowy przetwornicy - TV lub dekodera. Może ono wynosić nawet do 100V jednak prąd jest tam bardzo mały. Metr kabla antenowego różni się ceną ze względu na parametry (takimi jak średnica zewnętrzna czy wartość tłumienia) oraz jakość wykonania. W naszym asortymencie znajdą Państwo kable koncentryczne antenowe w przedziale cenowym od około 2,50zł/mb do około 5zł/mb. W ogólnej ocenie sprawdzenia skuteczności ochrony przez samoczynne wyłączenie zasilania należy również uwzględnić wyniki: np.: oględzin badanego obiektu, sprawdzenia ciągłości elektrycznej przewodów ochronnych i przewodów połączeń wyrównawczych, przeglądów wyłączników różnicowoprądowych itp. 3.2.3. DVB T Warszawa Mokotów-brak sygnału. Nie ma cudów, albo dekoder jest źle zainstalowany / uszkodzony, albo uszkodzona jest instalacja antenowa . 1. Musisz sprawdzić na początek ciągłość kabla antenowego. Bateria i żarówka od latarki w najprostszej opcji. Zagięcie kabla pod kątem prostym może powodować mniejszą lub większą destrukcję jakości sygnału. Jak dużą - tego nie da się przewidzieć, bo zależy to od kilku czynników. Jeśli zastał ostro zagięty i spłaszczony, a jakość sygnału dochodzącego jest nie za dobra, to mogłoby nie być odbioru. Jak jest zbudowany kabel antenowy? Żeby zrozumieć znaczenie kabla antenowego, trzeba zacząć od jego budowy. Kabel antenowy jest kablem koncentrycznym, który składa się z kilku warstw ułożonych koncentrycznie wokół centralnie położonego rdzenia. Są to, idąc od środka: rdzeń, izolacja wewnętrzna, ekran, oplot, u5JmVs. blocked zapytał(a) o 10:31 Jak sprawdzić kabel antenowy - domowym sposobem? 0 ocen | na tak 0% 0 0 Odpowiedz Odpowiedzi blocked odpowiedział(a) o 01:10 Trzeba zainwestować w tester przewodów. Sądzę jednak, że nie warto podejmować takiej inwestycji, bowiem wymiana kabla na nowy wyjdzie taniej. 0 0 Uważasz, że ktoś się myli? lub Choć jestem jeszcze na etapie stanu surowego budowy domu, to już myślę o tym, jak racjonalnie rozprowadzić instalację antenową. Planuję umieszczenie przynajmniej 5 gniazdek antenowych w różnych, oddalonych od siebie pomieszczeniach, natomiast antenę zamontuję chyba przy kominie. Jak poprowadzić przewody antenowe i czy bliskość komina nie będzie szkodzić antenie? Odpowiedź eksperta: Instalację antenową w domu jednorodzinnym można układać na różnych etapach prac wykończeniowych, ale najwygodniej będzie zrobić to przed nałożeniem tynków wewnętrznych lub ociepleniem domu. Przy planowaniu rozmieszczenia instalacji należy dążyć do uzyskania możliwie najkrótszych odcinków łączących gniazdo z anteną, gdyż przewody powodują tłumienie mocy sygnału, co może wpływać na jakość obrazu telewizyjnego. Oczywiście w pierwszej kolejności trzeba ustalić miejsce zamontowania masztu antenowego z uwzględnieniem kierunku odbieranego sygnału, ewentualnych przeszkód na jego drodze (sąsiednie budynki, drzewa) i możliwości zamontowania. Maszt najczęściej montuje się przy kominie za pomocą obejm i kołków rozporowych. Nie powinien być umieszczony w pobliżu wylotu kanałów spalinowych lub dymowych, gdyż antena będzie bardziej narażona na korozję i oblodzenie. Warto też zamontować nasady kominowe kierujące wypływ spalin z dala od anteny. Przewód wpuszczony do kanału wentylacyjnego to często spotykane, ale niezgodne z przepisami rozwiązanie i budynek może nie przejść odbioru kominiarskiego. Do prowadzenia jakichkolwiek instalacji wolno wykorzystywać tylko nieczynne kanały, które traktowane są wówczas jako szachty instalacyjne. Wynika to np. z tego, że kanały wentylacyjne także muszą być okresowo czyszczone, a przewód antenowy będzie to utrudniał i może zostać łatwo uszkodzony przy tej czynności. Producenci pokryć dachowych oferują akcesoria np. w kształcie specjalnych dachówek, pozwalające przeprowadzić przewody sygnałowe czy koniec masztu przez pokrycie. Bardzo ważne jest dokładne uszczelnienie tego miejsca. Jeśli masztu nie można umocować do komina (niekorzystna jego lokalizacja lub jego brak), to trzeba wybrać inne miejsce zapewniające solidne zamocowanie do konstrukcji dachu lub np. do ściany szczytowej. Jako maszty stosuje się najczęściej rury ocynkowane o średnicy 1–1½ cala. Jeśli maszt jest dłuższy niż 3 m, to powinien być ustabilizowany odciągami z linki stalowej. Przewód antenowy należy prowadzić wewnątrz masztu, wkładając go przez otwór wywiercony w jego ściance. Maszt antenowy powinien być połączony z instalacją odgromową – to zadanie dla elektryka. To szczególnie ważne, jeśli dom z masztem antenowym jest najwyższym punktem w okolicy – brak innych wysokich budynków lub drzew. Przewody antenowe wewnątrz domu można układać pod tynkiem, w wylewce podłogowej lub pod listwami przypodłogowymi. Korzystne rozprowadzenie przewodów uzyskuje się, umieszczając centralnie skrzynkę z rozdzielaczem na poszczególne gniazda antenowe. Więcej o samodzielnym ustawieniu anteny satelitarnej. Redakcja BDfot. Alan 3 godziny temu, prezes72 napisał: Nie może być zwyczajnie kabel antenowy podłączony bezposrednio do podstawy bata? pewnie,że można ,ale trzeba by ominąć układ tym,że w/g mnie wzmacniacz trochę pomaga 3 godziny temu, prezes72 napisał: Nadal nie wiem jakie zadanie ma ten zielony przewód z czarną wtyczką, gdzie on idzie? też tego nie wiem, ja takiego nie mam 3 godziny temu, prezes72 napisał: Jakby płytka była walnięta to nie zagrałoby w ogóle tego nie byłbym pewny, czasami coś może się wzbudzać no i zagra 37 minut temu, pit-men napisał: Sprawdź czy nie masz gdzieś na płytce wzmacniacza antenowego zimnego lutu . raczej na to wygląda, wtyk gniazdo zasilania przy podstawie Podstawą każdej instalacji RTV/SAT jest antena oraz przewód koncentryczny, łączący ją z właściwym odbiornikiem. Każdy dodatkowy element wprowadzony do takiej instalacji (złącza, elementy czynne/bierne) może jedynie powodować dalszą degradację przesyłanego sygnału. Dlatego kable koncentryczne, zaraz po antenie odbiorczej, to najważniejsze elementy instalacji RTV/SAT. Nawet najlepsza antena odbiorcza nie wypełni bowiem swojego zadania jeśli instalacja zostanie wykonana w oparciu o niskiej jakości przewód. A jeśli do tego dołożymy mało dokładny montaż, to kłopoty z prawidłowym odbiorem sygnałów TV są niemal pewne. Kable koncentryczne zbudowane są z kilku elementów, które decydują o ich właściwościach i jakości. Zazwyczaj informacje o nich są zamieszczone w specyfikacji lub bezpośrednio na kablu. Nie zawsze jednak mamy możliwość ich sprawdzenia. Co gorsza, nie zawsze informacje te są rzetelne! Jak zatem sprawdzić jakość kabla? Wystarczy tylko podstawowa wiedza i użycie naszych zmysłów – poniżej podpowiadamy 7 praktycznych sposobów. Weryfikacja przeznaczenia kabla. Płaszcz zewnętrzny wykonany jest z warstwy tworzywa sztucznego chroniącego przewód przed wilgocią. Ta zewnętrzna izolacja zapewnia nie tylko odporność na działanie warunków zewnętrznych oraz uszkodzenia mechaniczne – materiał użyty do wykonania płaszcza zewnętrznego determinuje właściwości kabla. Najczęściej stosowane to: PVC – do użytku wewnątrz pomieszczeń, PE – do stosowania na zewnątrz. Ponadto kable zewnętrzne posiadają warstwę chroniącą je przed warunkami atmosferycznymi i promieniowaniem UV – są żelowane. Zdejmując część płaszcza zewnętrznego możemy się przekonać, czy pod nim znajduje się galaretowata maź, chroniąca wnętrze kabla przed wilgocią. Sprawdzenie wytrzymałości płaszcza zewnętrznego. Aby się o tym przekonać, wystarczy spróbować zdjąć płaszcz bez użycia jakiegokolwiek narzędzia. Jeśli otulina PVC/PE jest luźna i łatwo daje się zsunąć z warstwy oplotu lub folii, a przy tym wydłuża się i rozciąga, to nie gwarantuje ona odpowiedniej wytrzymałości przewodu. Kontrola jakości ekranu. Ekran to zazwyczaj aluminiowa lub miedziana folia owinięta na dielektryku. Jej zadaniem jest odizolowanie sygnału płynącego wewnątrz przewodu przed falami elektromagnetycznymi z zewnątrz, które wywołałyby zakłócenia. Ekran nie pozwala również sygnałowi przenikać na zewnątrz, żeby nie doprowadzić do jego osłabienia. Aby obie te funkcje były spełnione, folia pokrywająca dielektryk lub oplot powinna być owinięta „na zakładkę”. Dodatkowo folia oplatająca dielektryk powinna być do niego przyklejona. Łatwo to sprawdzić poprzez usunięcie części płaszcza i odsłonięcie ekranu. Jeżeli folia bezpośrednio pokrywająca dielektryk jest luźna, przesuwa się, to oznacza, że nie została przyklejona. Istnieje zatem niebezpieczeństwo, że przy układaniu kabla, kiedy będziemy musieli go odpowiednio wygiąć, folia odsłoni dielektryk i powstanie niezabezpieczona „szczelina”, przez którą będą przenikać sygnały. Sprawdzenie gęstości oplotu. Oplot to najczęściej miedziana lub aluminiowa siatka zbudowana z drucików o średnicy ok. 0,16 mm. Im większa gęstość oplotu (więcej drucików), tym wyższa szczelność elektromagnetyczna kabla. To kolejna bariera (po ekranie), chroniąca przesyłany sygnał przed zakłóceniami z zewnątrz. Na pierwszy rzut oka trudno jest ocenić gęstość oplotu. W tym celu warto zwrócić uwagę na kąt przeplatania się włosków. Jeśli są one ułożone luźno, bardziej wzdłuż kabla, to mamy do czynienia z cienkim oplotem. Jeśli natomiast włoski tworzą gęsty warkocz, są ułożone bardziej w poprzek kabla, to gęstość pokrycia oplotem jest wysoka. Tym samym nasz sygnał będzie lepiej chroniony. Sprawdzenie dielektryka. Dielektryk to warstwa tworzywa sztucznego, wykonana najczęściej z poliizobutylenu (PIB). Ważne jest, aby materiał ten był spieniany fizycznie. Chemiczne spienianie nie daje bowiem trwałych efektów – po kilku latach dielektryk nam skruszeje. Kruchość dielektryka maksymalizuje ryzyko przemieszczenia się rdzenia względem folii (pierwszy stopień ekranu), co może skutkować utratą współosiowości kabla i spowodować zmianę jego impedancji. Niestety rodzaj spienienia trudno sprawdzić, nie mając odpowiednich narzędzi. Możemy za to zweryfikować, czy dielektryk jest ścisły i dobrze przylega zarówno do żyły wewnętrznej (rdzenia), jak i do folii (ekranu). Ma to kluczowe znaczenie podczas zginania kabla i decyduje o jego dopuszczalnym promieniu zgięcia. Weryfikacja szczelności elektromagnetycznej /klasy kabla. O klasie kabla świadczy stopień jego szczelności elektromagnetycznej. Rozróżniamy kilka klas kabli współosiowych: B, A, A+, A++. Im wyższa klasa, tym większa szczelność przewodu i odporność na zakłócenia zewnętrzne. Większą szczelność uzyskuje się dobierając rodzaj i ilość użytych ekranów i oplotów. Wyróżniamy kable: TWINSHIELD – posiadają wewnątrz dwie warstwy: folia + oplot, TRISHIELD – posiadają wewnątrz trzy warstwy: folia + oplot + folia. QUADSHIELD – posiadają wewnątrz cztery warstwy: oplot + folia + oplot + folia. Oczywiście im większa ilość warstw, tym wyższa szczelność elektromagnetyczna i lepsza jakość kabla. Aby przekonać się, z jakim kablem mamy do czynienia, wystarczy tylko „obrać” go warstwa po warstwie, docierając do dielektryka. Sprawdzenie rodzaju i grubości żyły wewnętrznej (rdzenia). Rodzaj zastosowanej żyły wewnętrznej i jej grubość mają istotny wpływ na tłumienie sygnału w kablu. Tłumienność decyduje o tym, na ile przesyłany sygnał ulegnie osłabieniu wraz ze wzrostem odległości. Wartość tłumienności przewodów koncentrycznych podawana jest zwykle na 100 metrów bieżących kabla. Kable charakteryzujące się niską tłumiennością pozwalają zachować odpowiednią jakość sygnału na całej długości przewodu, aż do urządzenia odbiorczego. Rdzeń kabla koncentrycznego może być wykonany z miedzi (Cu) lub stali miedziowanej (CCS). Miedź ma lepsze właściwości przewodzące oraz stawia mniejszy opór dla ładunków elektrycznych. Dlatego też jest powszechniej stosowana w różnego rodzaju kablach i przewodach energetycznych. Z kolei średnica przewodu zwiększa czynną powierzchnię przewodzącą i zmniejsza opór dla tych ładunków. Jeśli rdzeń kabla jest miękki, a po lekkim zeskrobaniu lub obcięciu w zasadzie nie zmienia koloru, to możemy mieć pewność, że mamy do czynienia z żyłą miedzianą. Jeśli jednak rdzeń jest twardszy, a po zeskrobaniu wierzchniej warstwy miedzi wyraźnie wyłania się srebrzysty kolor stali, to mamy kabel z żyłą miedziowaną. Pamiętajmy zatem – jeżeli: grubość żyły wewnętrznej przekracza 1mm (np. 1,02; 1,13), folia, pełniąca funkcję ekranu, jest klejona do dielektryka spienianego fizycznie, jest to kabel typu TRISHIELD lub QUADSHIELD, czyli z potrójną lub poczwórną izolacją, oplot posiada gęstość pokrycia min. 67% (gęsto ułożone włoski o grubości min. 0,16mm) rodzaj płaszcza jest odpowiednio dostosowany do przeznaczenia kabla (żelowany do zastosowania zewnętrznego) maksymalna tłumienność dla częstotliwości granicznych 862MHz i 2150MHz jest odpowiednio mniejsza od: 21dB i 32dB (parametr dla 100mb przewodu). to możemy mieć pewność, że mamy do czynienia z kablem dobrej jakości. Na takim przewodzie możemy polegać projektując i wykonując instalację RTV/SAT, która ma bezawaryjnie funkcjonować przez długie lata. Kabel antenowy musi mieć dobre połączenie zarówno z anteną, jak i telewizorem. Prawidłowe zamocowanie na jego końcach odpowiednich wtyków, czyli ich tzw. zarobienie, jest kluczem do uzyskania prawidłowego odbioru. Bez tego elementu, pozornie mało istotnego, prawidłowe ustawienie anteny czy nawet zastosowanie wzmacniaczy sygnału nie zdadzą się na nic. Najpierw o samym kablu Kabel, który prowadzi sygnał z anteny, jest tzw. kablem koncentrycznym. To oznacza, że składa się z: żyły (najczęściej lity, miedziany drut), dielektrycznej izolacji żyły (otulina z tworzywa sztucznego wokół żyły), ekranu (warstwa folii aluminiowej szczelnie owiniętej na izolacji żył), oplotu (siatka z cienkich drucików, która oplata ekran), płaszcza zewnętrznego (wytrzymałe tworzywo sztuczne, chroniące kabel przed uszkodzeniem, stanowi również izolację elektryczną ekranu). Wszystkie wymiary przekroju poprzecznego przewodu zostały precyzyjnie obliczone, aby prowadzić sygnał z jak najmniejszymi stratami. Ponadto, ekran szczelnie otulający żyłę chroni ją przed wpływem zakłóceń pochodzących od innych urządzeń. Dlatego zgniecenie kabla lub uszkodzenie ciągłości ekranu może pogorszyć jakość odbioru. Ekran też jest ważny! Prąd zaindukowany w antenie jest transportowany żyłą, natomiast zewnętrzny ekran stanowi drogę powrotną dla tego prądu. To konieczne, aby było spełnione I prawo Kirchhoffa. Zatem prawidłowy kontakt żyły wewnętrznej jest tak samo ważny, jak ekranu – to nieprawda, że ekran może zostać niepodłączony. Do anten satelitarnych i nie tylko Do podłączania kabli antenowych stosuje się różne rodzaje złącz, ale dwa są najpopularniejsze. Pierwszym jest złącze typu F, zwane żargonowo „efką”. Używane głównie w systemach telewizji satelitarnej, do łączenia umieszczonego przed czaszą konwertera z tunerem telewizyjnym. Spotyka się je również w blokach, w sieciach telewizji kablowej. Złącze typu F - etapy zarabiania Zarobienie tego wtyku wymaga ostrego nożyka, cążek do kabli i zręcznych palców. W pierwszej kolejności, należy uciąć końcówkę kabla, jeżeli jest brudna lub postrzępiona. Samo cięcie powinno być wykonane prostopadle do osi kabla, nie pod skosem. Z końca kabla antenowego usuwany zewnętrzny płaszcz na dystansie około 10 mm, może być nieco więcej. Trzeba to zrobić poprzez delikatne nacięcie go dookoła, a następnie ściągnięcie palcami. Oplot powinien zostać możliwie mało naruszony, czyli trzeba uważać, aby nie pociąć przy okazji delikatnych drucików. Następnym krokiem jest wywinięcie oplotu na płaszcz zewnętrzny. Czasem znajduje się na nim jeszcze jedna warstwa folii aluminiowej – też ją można odwinąć razem z nim. Trzeba uważać, aby zebrać wszystkie druciki oplotu. W następnej kolejności trzeba odciąć ekran i dielektryk, stanowiący izolację żyły. Trzeba to zrobić około 2-3 mm od miejsca wywinięcia płaszcza. Nie trzeba mocno wciskać noża, aby nie przeciąć żyły, wewnętrzna izolacja jest z reguły dosyć miękka. Na tak przygotowany koniec kabla nakładamy metalowy wtyk F. Ostatnim krokiem jest wkręcenie wtyku F na kabel. Najpierw należy go wepchnąć, a potem zdecydowanymi ruchami wkręcić. Przy prawidłowo obrobionej końcówce kabla, wtyk powinien wejść na niego tak głęboko, aż niewielki fragment dielektryka (około 1 mm) przeciśnie się przez otworek we wtyku. Żyła powinna wystawać prosto, nie na skos, nie powinien też do niej dotykać ekran ani oplot. Gwint wewnątrz wtyku zapewnia kontakt elektryczny oplotu ze złączem. Jeżeli żyła wystaje poza wtyk na długość większą niż 1mm, trzeba ją przyciąć. Jeżeli spod wtyku wystają jakieś fragmenty oplotu, również można je uciąć, aby nie powodowały zwarć. Gotowe! Dwie uwagi praktyczne: w sprzedaży są kable o różnych średnicach, tak samo wtyki F są przystosowane do różnych kabli. Można zapytać sprzedawcę, jakie wtyki mamy kupić, aby potem nie było rozczarowań przy ich zarabianiu; do stosowania na zewnątrz, przy konwerterze, są dedykowane złącza F z uszczelką. Ona zapobiega wnikaniu wody do wnętrza kabla; Do telewizji naziemnej - inne złącza Inne wtyki są stosowane do anten telewizji naziemnej. Nazywa się je potocznie wtykami antenowymi lub koncentrycznymi. Tutaj żyła kabla jest połączona z bolcem (męskim lub żeńskim) w złączu. Do wyboru mamy wtyki zarówno proste, jak i kątowe, w przeciwieństwie do złącz typu F. Można dobrać taki, który pozwoli na wygodne poprowadzenie kabla. Trzeba również sprawdzić, jakiego rodzaju jest druga część złącza, w urządzeniu – zazwyczaj producenci montują tam gniazda żeńskie, więc trzeba zarobić wtyk męski, ale to nie jest reguła. Oprócz nożyka i cążek do cięcia przewodów, warto również mieć kombinerki i małe śrubokręty. Złącze koncentryczne - etapy zarabiania Początkowe etapy zarabiania takiego wtyku są identyczne z tymi, które trzeba wykonać przy złączu typu F. W tym przypadku należy: przyciąć koniec, jeżeli jest nierówny lub brudny, usunąć płaszcz (polecam zdjąć około 15 mm), odwinąć oplot na płaszcz, odsłonić żyłę (polecam zostawić 1-2 mm izolacji żyły, aby oplot przypadkowo się z nią nie zwarł). Tak powinien wyglądać prawidłowo obrobiony koniec kabla: Samo zarobienie wtyku różni się w zależności od tego, jakie mocowanie kabla przewidział producent. Żyła środkowa jest zazwyczaj mocowana do bolca niewielką śrubką, którą należy dokręcić z wyczuciem po włożeniu żył w przewidziane dla niej miejsce. Sam kabel, razem z oplotem, może być mocowany na kilka różnych sposobów. We wtykach kątowych można spotkać metalową listewkę, z dwiema śrubkami po bokach, pod którą się przekłada kabel z wywiniętym oplotem. Mocne dokręcenie śrubek zapewni dobry kontakt elektryczny i zapobiegnie wyrwaniu kabla z wtyku. We wtykach prostych, kabel z oplotem jest mocowany przez mocne zaciśnięcie metalowych „łapek”. Trzeba pamiętać o nałożeniu na kabel plastikowej koszulki przed rozpoczęciem zarabiania pozostałej części wtyku – w przeciwnym razie, nie nałożymy jej potem na wtyk. Jeszcze inaczej mocuje się kabel w tego typu wtykach prostych. Na koniec kabla nakłada się metalowy uchwycik, który trzeba lekko zagnieść. Po skręceniu złącza, ściska on mocniej kabel, jednocześnie zapewniając kontakt elektryczny ekranu z wtykiem. Na koniec Niezależnie od tego, jak wykonany jest dany wtyk, trzeba pamiętać o zapewnieniu dobrego kontaktu elektrycznego zarówno samej żyły, jak i ekranu – lub oplotu, który przecież styka się z ekranem.

jak sprawdzić ciągłość kabla antenowego